Dodano: 06.12.2017

Konkurs na zagospodarowanie Placu Narutowicza

Wytyczne
Dzielnica: Ochota

W 2013 r. nasza Pracownia przygotowała koncepcję przebudowy i zagospodarowania Placu Narutowicza w Warszawie, która została zgłoszona do konkursu urbanistycznego zorganizowanego przez miasto stołeczne Warszawa.

Podstawowym założeniem projektu było stworzenie obszaru charakteryzującego się wysoką jakością przestrzeni i wytworzenie centralnego placu w dzielnicy Ochota, w którym przecinają się ważne osie komunikacyjne i kompozycyjne. 

Punktem wyjścia do rozważań nad zagospodarowaniem placu jest jego historyczny układ urbanistyczny wyznaczony poprzez ulice zbiegające się w najważniejszym miejscu placu, tj. przed wejściem do kościoła p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP.
Układ ten przecina ulica Grójecka, biegnąca śladem dawnego średniowiecznego szlaku z Warszawy do Krakowa.
Ważne osie kompozycyjne, dla których w projekcie określono strefę zachowania powiązań widokowych,  wyznaczają ulice: Filtrowa, Uniwersytecka, Supińskiego współtworzą trójpromienisty układ siatki ulicznej, nawiązujący do rzymskiego Piazza del Popolo.


Schemat nr 1 – analogia pomiędzy Piazza del Poppolo w Rzymie a Placem Narutowicza

Inspiracją do opracowania koncepcji zagospodarowania Placu Narutowicza jest zasada organizacji przestrzennej Rynku Głównego w Krakowie – jednej z  najlepiej urządzonych przestrzeni publicznych na świecie. Zbieżność z krakowskim Rynkiem zawiera się w powierzchni obu przestrzeni – ok. 4 ha, oraz w skośnej w stosunku do głównych szlaków komunikacyjnych orientacji kościołów.

Schemat nr 2 – analogia pomiędzy Rynkiem Głównym w Krakowie a Placem Narutowicza

Przestrzeń placu opisuje i organizuje siatka – stanowiąca podstawowy moduł kompozycyjny. Początek swój bierze od kościoła św. Jakuba i jednocześnie odpowiada geometrii ulicy Filtrowej. Wymiar siatki (10x10m) jest ściśle związany z parametrami głównego wejścia i nawy głównej kościoła. Ważnym elementem koncepcji jest oświetlenie placu. Na przecięciach linii wyznaczonej siatki umieszczono punkty świetlne uczytelniające przestrzeń całego placu.

Schemat nr 3 – moduł geometrii placu

Podkreślenie pierwotnej kompozycji urbanistycznej placu opartej o półkolisty układ ulicy Akademickiej uzyskano poprzez promieniste rozmieszczenie obiektów architektury ogrodowej na linii przebiegu dawnej parcelacji.

W proponowanej kompozycji placu wyeksponowany został kościół wraz z powiększeniem strefy wejścia i odpowiednią przebudową geometrii ulicy Grójeckiej. W centralnej części placu zaprojektowano wielofunkcyjny pawilon o ażurowej formie z możliwością otwarcia na zewnątrz poprzez ogródki kawiarniane i plenerowe galerie.

Pawilon wielofunkcyjny: podobnie jak Sukiennice na Rynku Krakowskim, miał być magnesem przyciągającym ludzi na plac. Ażurowa forma obiektu oraz możliwość otwarcia go na zewnątrz poprzez ogródki kawiarniane oraz plenerowe galerie sztuki sprawia, że budynek ten jest przede wszystkim elementem integrującym przestrzeń placu.  Aby osiągnąć oczekiwany efekt ażurowości większość ścian jest przeszklona oraz przysłonięta panelem elewacyjnym pokrytym ażurowym wzorem siatki ulicznej w rejonie osi Stanisławowskiej na odcinku od Kanału Piaseczyńskiego do Placu Narutowicza. Panel ten będzie również na stałe zamontowana na nielicznych pełnych ścianach.

Schemat nr 4 - dodatkowy efekt plastyczny - wzór ażurowego panelu, odzwierciedlający historyczny układ siatki ulicznej w rejonie osi Stanisławowskiej.

Działania inwestycyjne mające docelowo przekształcić teren placu w miejsce przyjaznej i atrakcyjnej przestrzeni, podzielono na trzy etapy:
1.  Przebudowę układu komunikacyjnego;
2.  Zorganizowanie przestrzeni reprezentacyjnej i wypoczynkowej;
3.  Budowę obiektu kubaturowego z możliwością realizacji parkingu podziemnego.

Zespół projektowy:

mgr inż. arch. Błażej Kaliński

mgr inż. arch. Magda Wielogórska

mgr inż. arch. Magdalena Jankowska

mgr inż. arch. Magdalena Wrzesień

mgr inż. Jolanta Fiszczuk-Wiktorowicz

mgr inż. Stefan Kowalski

techn. Anna Jachnicka