Posted on: 25.08.2017

STOŁECZNOŚĆ A LOKALNOŚĆ NA POZIOMIE KOMÓRKOWYM

mgr inż. arch. Tomasz Gamdzyk

Warszawiacy mają w świadomości archetypiczny obraz miasta, na który składają się charakterystyczne budynki i przestrzenie urbanistyczne. Stolica to Zamek Królewski, panorama Starego Miasta, Ściana Wschodnia czy Pałac Kultury i Nauki. Stolicę uosabia także Trakt Królewski, Plac Piłsudskiego czy Pole Mokotowskie. Elementem stołeczności i symbolem miasta jest budynek Sejmu, ale i obiekty kultury, w tym muzea o randze ponadlokalnej. Dochodzą do tego wielkie inwestycje infrastrukturalne, trasy komunikacyjne, linie metra.

To wszystko są składniki reprezentacyjne i tożsamościowe, pozwalające nie tylko warszawiakom, ale ogółowi Polaków na identyfikowanie się z Warszawą jako miastem stołecznym. Jednak na końcu każdy musi potknąć się o wystającą z chodnika płytę.
W dzisiejszych czasach renesansu ruchu pieszego, zagadnienie chodnika nabrało istotnej wagi. Oznacza to, że szczegół, coś na mapie miasta równie niewielkiego, jak komórki w organizmie, zaczęło być dla odbioru całości bardzo ważne.

 

 

 

Zagadnienie budowy infrastruktury ruchu pieszego, żeby być rozwiązane dobrze (chodnik wygodny, równy, funkcjonalny), musiało znaleźć formę systemową, ubraną w przepisy zarządzenia prezydenta.
Miasto, poczynając od poziomu chodników, powinno być przyjazne dla ludzi z ograniczeniami w poruszaniu się. Trzeba mieć na uwadze nie tylko osoby niewidome i na wózkach, ale także osoby starsze, rodziców z małymi dziećmi czy nawet podróżnych z walizkami. Oznacza to konieczność wykonywania pochylni, obniżeń krawężników, rozwiązywania zagadnień odwodnienia, a także wprowadzania systemu oznakowania dla osób z dysfunkcją wzroku. Dla nich proponuje się ujednolicenie ścieżek prowadzących, pól uwagi i pól ostrzegawczych, a także systemu sygnalizacji przy przejściach na obszarze całego miasta.

W układzie funkcjonalnym chodnika można wyróżnić 9 sekcji, z których podstawową będzie pas ruchu pieszego, a uzupełniającymi m.in. pas społeczno-kulturowy (do wszelkich poza przemieszczeniem się użytkowych funkcji dodatkowych, takich jak np. organizowanie ogródków, sytuowanie ławek, ekspozycji), pas techniczny i pas zieleni. Strefy wyróżniane mają być za pomocą materiału oraz sposobu jego układania.


Wskazanie priorytetów w przestrzeni odbędzie się w zakresie używanych materiałów. Kamień oraz płyty lastryko ze żwirem płukanym lub szlifowanym pojawią się w strefie I, przy czym barwny materiał kamienny stosowany byłby w dzielnicach położonych w dolinie Wisły. W strefach II i III wymogi standardu materiałowego będą stopniowo rozluźniane.